home

= **The member in this Wiki : **

=
 * 1) Yongyots Lipikarnwong ID-1530321908 No.7
 * 2) Suppuris Naruetuk ID-1530322005 No.8
 * 3) Thiraporn Chanyim ID-1530322153 No.11
 * 4) Pornpan Kawhan ID-1530322633 No.15
 * 5) Pongprai Aksornit ID-1530324951 No.39
 * 6) ข้อมูลของ** [|งาน part time] **

Dear my students

I am sorry to tell you that he is not a person of integrity. So, your team needs to find the new one. We are presenting under the topic of "A Person of Integrity", not a creative person. Saovapa

We present :นวลน้อย ทิมกุล หรือ ครูน้อย


 * ชื่อ-สกุล :** นวลน้อย ทิมกุล


 * วัน/เดือน/ปีเกิด :** 16 ก.พ.2486


 * ประวัติครอบครัว :**

สมรสกับ นายวิเชียร ทิมกุล มี บุตร 2 คน ประกอบด้วย

1.นายเชียนะนนท์ ทิมกุล

2.นายเชียระนาถ ทิมกุล


 * การศึกษา และดูงาน :**

- มัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนสมบูรณ์ปัญญา - อบรมผู้ช่วยพยาบาลโรงพยาบาลหญิง


 * การทำงาน และตำแหน่งหน้าที่ :**

- ผู้ช่วยพยาบาล โรงพยาบาลหญิง (โรงพยาบาลราชวิถี)

- ทำงานบริษัท

- รับจ้างสอนหนังสือ, สอนการบ้านเด็ก

- รับราชการกรมไปรษณีย์โทรเลข

- แม่ครัวร้านอาหารราม่า

- ร่วมหุ้นกับเพื่อนทำร้านอาหารที่โชคชัย 4

- ตั้งร้านข้าวแกงที่ปากซอยราษฎร์บูรณะ 26
 * ยศหรือขั้น :**

- เครื่องราช ปี 2551 เบญจมดิเรกคุณาภรณ์ ฐานะผู้ทำประโยชน์ด้านพัฒนาสังคม

ครูน้อย (นวลน้อย ทิมกุล) แม่เป็นชาวนา พ่อมีอาชีพรับจ้างทั่วไป เกิดที่มีนบุรี และ มีพี่น้องทั้งหมด 9 คน โดยครูน้อยเป็นลูกคนที่ 4 หลังจากครูน้อยเกิดครอบครัวก็ย้ายเข้ามาอยู่ในกรุงเทพ พ่อแม่ทำงานเป็นคนรับใช้ในบ้านคนมีฐานะดี ครูน้อยจึงอยู่ในบ้านเจ้านาย ซึ่งบริเวณภายในจะเป็นเป็น 2 ส่วน ส่วนแรกเป็นที่พักของเจ้านาย ส่วนที่สองเป็นเรือนคนใช้ ทำให้เห็นความแตกต่าง ระหว่างลูกคนจนกับลูกคนรวย อย่างเด่นชัด เขามีทุกอย่างที่คูน้อยไม่มี ลูกเจ้าของบ้านไม่มีน้ำใจ บางครั้งเราอยากเล่นชิงช้าเพียงแค่เดินไปจับก็ถูกเขาพลักกระเด็นออกมามิหนำซ้ำยังถูกหยิก ถูกด่า ห้ามเล่น บางครั้งญาติของเขาที่อยู่ต่างประเทศส่งทอฟฟี่และช็อคโกแลตมาซึ่งมีกลิ่นหอมมากให้ เราดูแล้วอยากกิน จะมียายใจดีแอบเอามาให้กินบ้าง ถ้าไม่ได้กินจะไปเก็บกระดาษห่อมาดมแค่ได้กลิ่นก็ชื่นใจแล้วแต่พอลูกเจ้านายมาเห็นก็จะแย่งจากมือแล้วเอาไปทิ้ง ทำให้ครูมีความรู้สึกว่าคนเราทำไมมีความแตกต่างกันอย่างนี้ ตรงนี้ครูยังจำภาพได้ติดตา ครูน้อยเล่าถึงเหตุการณ์ครั้งอดีตที่ฝังอยู่ในจิตใต้สำนึกของครูน้อยตลอดมา เมื่อเติบโตขึ้น เวลาเห็นเด็กจึงทำให้ครูน้อยรู้สึกสนใจทันที ยิ่งเด็กที่หน้าตาอมทุกข์เหมือนแบกโลกไว้ทั้งโลกยิ่งอยากเข้าไปคุยด้วย อยากรู้ว่าเขาเป็นอะไร เขาอยากกินอะไร นี่คือจุดที่ทำให้สนใจชีวิตเด็กๆ เรื่อยมา ถึงแม้ว่าชีวิตของครูน้อยจะเติบโตขึ้นมาท่ามกลางความขาดแคน แต่ยังได้เรียนหนังสือถึงชั้น ม.6 กว่าจะจบก็ทุลักทุเลเอาการ หนังสือเรียนมีบ้างไม่มีบ้าง ต้องอาศัยอ่านกับเพื่อนถ้าเพื่อนโกรธไม่ให้อ่านครูน้อยก็จะร้องไห้ เมื่อเรียนจบพอดีตำรวจหญิงเปิดสอบปีแรก ครูน้อยจึงลองเข้าไปสอบแต่ไม่ได้เพราะตกสอบสัมภาษณ์ ครูน้อยหันเหชีวิตไปเป็นผู้ช่วยพยาบาลที่โรงพยาบาลหญิงซึ่งชอบมากเพราะมีโอกาสได้ใกล้ชิดกับเด็กๆ ด้วยความเป็นคนมีมนุษยสัมพันดี คนไข้ที่ครูน้อยดูแลจึงพลอยสนุกสนานไปด้วย เคราะห์ซ้ำกรรมซัด หลังจากนั้น 3 ปี ครูน้อยพยายามอีกครั้งด้วยการไปสอบเข้าพยาบาล แต่ไม่ติดจึงทำงานรับจ้างไปเรื่อยๆ รับจ้างสอนพิเศษบ้าง หรือใครติดประกาศรับสมัครอะไรก็ทำหมด เป็นคนหนักเอาเบาสู้ เพราะต้องช่วยพ่อหาเงินมาเลี้ยงครอบครัว ต่อมาพ่อล้มป่วยทำให้ชีวิตที่ลำบากอยู่แล้วยิ่งลำบากขึ้นไปอีก พี่น้องกำลังเรียนหนังสือ ทำให้ครูใช้ชีวิตเป็นกรรมกรแบกดิน รับจ้างทำทุกอย่าง หาเช้ากินค่ำ บางทีรับจ้างล้างถ้วยล้างชาม ขายของ พอกินบ้างอดบ้าง หยิบยืมบ้างสลับกันไป ท้ายสุดก่อนมาเปิดบ้านเลี้ยงเด็กไปสมัครเป็นแม่ครัวร้านขายข้าวแกง ทำได้ปีเดียวก็ปิดกิจการ ได้เงินมาก้อนหนึ่งจึงมารวมหุ้นกับเพื่อนทำอาหารขายแถวลาดพร้าว ช่วงนี้แต่งงานแล้วจึงย้ายมาตั้งรกรากที่ราษฏร์บูรณะ26 จึงต้องเดินทางไปกลับ ลาดพร้าว-ราษฏร์บูรณะ ไม่ลำบากอะไรเพราะเคยชินแล้วกับชีวิตที่ต้องต่อสู้ด้นรน พอขายอาหารที่ลาดพร้าวได้ยังไม่ทันคุ้มทุน ครูน้อยป่วยเป็นกระดูกสันหลังทับเส้นประสาท ต้องผ่าตัดแต่ครูตั้งท้องอยู่จึงผ่าตัดไม่ได้ อาการของครูน้อยหนักถึงขั้นก้าวขาไม่ออก ไปขายของไม่ได้ ครูน้อยมาขายของต่อที่หน้าปากซอยจนขายไม่ได้มีอาการคือก้าวขาไม่ออกจึงต้องผ่าตัด เมื่อผ่าตัดแล้วอาการกลับแย่ลง มีอาการคล้ายตายไปครึ่งตัว เดินไม่ได้ อยู่โรงพบาบาลเป็นเดือน เงินทองก็ใกล้หมด จึงกลับมารักษาที่บ้านต่อ ระหว่างนั้นต้องไปทำกายภาพบำบัดที่โรงพยาบาลวันเว้นวัน ทำใด้ 2 เดือนกว่าต้องเลิก เพราะไม่มีเงินเลย เมื่อกลับมาอยู่บ้านครูน้อยต้องใช้วิธีซื้อวอคเกอร์เครื่องถ่วงขามาใช้ แต่ยังไม่สามารถเดินได้ โชคดีที่มีเด็กที่เคยเลี้ยงไว้มาอยู่ด้วยเป็นเพื่อน อาหารการกินก็เก็บผลไม้ที่ปลูกอยู่ในบ้านกินกันตายไปวันๆ ในสวนจะมีผักบ้างก็ให้เด็กเก็บไปขาย อยู่กับเด็กไปวันๆ เล่านิทานให้เด็กฟังบ้าง คุยกันบ้าง ชีวิตครูน้อยก็ดำเนินไปอย่างมีความสุข **เริ่มชีวิตโรงเรียนบ้านครูน้อย** ช่วงนั้นครูน้อยยังไม่ได้เริ่มสอนหนังสือ แต่พอมีความคิดที่จะสอน เพราะบางทีต้องการฝากเด็กไปซื้อของแต่เขียนให้เด็กไปก็อ่านไม่ออก ต้องอาศัยวาดรูปไปให้ ทั้งนี้เพราะเด็กไม่ได้เรียนหนังสือซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นเด็กต่างจังหวัด ที่ไม่มีหลักฐานส่วนตัวในการรับสมัครเรียน ทำให้ไม่สามารถไปเข้าเรียนในโรงเรียนได้ ครูน้อยเริ่มต้นสอนหนังสือด้วยการนอนสอนอยู่เกือบ 2 ปี พอขาเริ่มมีแรง ชั้นเรียนของครูน้อยก็เริ่มเป็นรูปธรรมขึ้นมาในปี 2523 บริเวณใต้ถุนบ้านที่เต็มไปด้วยน้ำ นั่งสอนในน้ำ วันดี คืนดี เก้าอี้ลอยน้ำ ทำให้หกล้มก็มี เนื่องจากครูน้อยไม่มีสมุดดินสอทำให้สภาพการเรียนค่อนข้างอัตคัด ในที่สุดจึงบอกให้แม่เด็กช่วยออกค่าใช้จ่ายเดือนละ 50 บาท เพื่อะนำไปซื้อสมุดดินสอและอาหาร แต่พอสิ้นเดือนจริงๆ ก็ไม่มีเงินอุดหนุนตรงนี้ เนื่องจากพ่อม่เด็กไม่มีเงิน เด็กบางคนไม่มาเรียนทั้งๆ ที่อยากมาที่สุดแล้วครูน้อยก็ต้องเลิกเรียกเก็บเงิน และอยู่กันไปตามยถากรรม **สื่อเปิดทางสู่น้ำใจ** หลังจากที่ใช้ทุนส่วนตัวเลี้ยงเด็กด้วยความยากลำบากมานานหลายปีจนกระทั่งปี 2529 สังคมเริ่มเข้ามารับรู้การกระทำที่เสียสละของครูน้อย และเริ่มยื่นมือเข้ามาให้ความช่วยเหลือเริ่มต้นที่ญาติให้โทรทัศน์ขาวดำมา 1 เครื่อง วันหนึ่งครูน้อยได้ดูรายการโลกดนตรีทราบว่ามีการเก็บเงินจากคนดูคนละ 1 บาท เพื่อมอบให้กับโรงเรียนยากจนสนับสนุนการศึกษา ครูน้อยจึงเขียนจดหมายไปทางรายการส่งเจ้าหน้าที่มาเยี่ยม ได้เห็นความเป็นอยู่ของเด็กในสภาพขาดแคลนมากแต่ทางรายการไม่สามารถช่วยได้ เนื่องจากโรงเรียนครูน้อยเป็นโรงเรียนเถื่อนไม่ได้สังกัดกระทรวงศึกษาธิการ ซึ่งผิดระเบียบจากการที่ทางรายการวางไว้ ผ่านไประยะหนึ่งสารคดีส่องโลกได้ติดต่อเข้ามาถ่ายทำและนับจากวันนั้นจึงทำให้โรงเรียนครูน้อยได้ถูกนำเสนอต่อสายตาสังคม หลังจากนั้นจึงเริ่มมีคนให้เงินบริจาคช่วยเหลือ ครูน้อยนำเงินเหล่านี้มาซื้อโต๊ะ สมุด ดินสอ กระดานดำ ของใช้สำหรับทำอาหาร จากนั้นก็มีวารสาร รายการทีวี หนังสือมาขอสัมภาษณ์ทำให้มีผู้บริจาคช่วยเหลือมากขึ้นชีวิตความเป็นอยู่ของนักเรียนโรงเรียนบ้านครูน้อยจึงค่อยๆ ดีขึ้น

ต่อสู้อีกครั้งเพื่อการศึกษาของเด็ก เมื่อเด็กเริ่มมีสภาพความเป็นอยู่ดีขึ้นบ้างเล็กน้อย ครูน้อยจึงหันมาต่อสู้เรื่องการศึกษา เพื่อให้เด็กที่ด้อยโอกาสได้เข้าโรงเรียนเหมือนเด็กทั่วไป เด็กบางคนอ่านออกเขียนได้แต่ไม่ได้ไปเรียนหนังสือ เพราะไม่มีหลักฐานเนื่องจากก่อนหน้านี้รัฐบาลไม่เปิดโอกาสให้เด็กพวกนี้ได้เรียนเลย ครูน้อยหันมาเรียกร้องโดยเขียนจดหมายไปที่กระทรวงศึกษาธิการบ้าง ฝ่ายการศึกษาของกรุงเทพบ้าง หนังสือพิมพ์บ้าง โดยเสนอว่าหน้าจะให้โอกาสแต่เด็กพวกนี้ต่างต่างผ่ายต่างเงียบหมด จนมาถึงปี 2534 พรบ.เด็กไร้หลักฐานมีการเรียนร่วมเกิดขึ้น ครูน้อยพาเด็กที่เข้าโรงเรียนได้ไปสมัครแต่ปรากฏว่าไม่มีใครเข้าเรียนได้เลย เพราะเด็กไม่มีหลักฐาน ครูน้อยต้องเล่าความเป็นมาของเด็กเหล่านั้นจนในที่สุดสถานศึกษาที่ครูน้อยพาเด็กไปสมัครเรียนก็ต้องรับเด็กเข้าด้วยความไม่พอใจนัก ปีนั้นครูน้อยเอาเด็กเข้าโรงเรียนได้ 12 คน แต่ปัญหาใหญ่ที่ตามมาคือ เรื่องเงินค่าศึกษาของเด็กเหล่านั้น จนล่าสุดมีเศรษฐีใจบุญเจ้าของห้างสรรพสินค้าชื่อดังของประเทศอังกฤษมาเยี่ยมเด็กและครูน้อยถึงบ้าน และได้บริจาคเงินสร้างเรือนนอนขึ้นใหม่ นอกจากนั้นยังได้บริจาคเงินช่วยซื้อเสื้อผ้า ของเล่น รองเท้า ฯลฯ ปัจจุบันครูน้อยมีเด็กในอุปการะ 106 คน พิการทางสมอง 6 คน ส่งออกไปเรียนภายนอก 85 คน ตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาถึงอาชีวศึกษา เรียนวิชาชีพระยะสั้น 3 คน บุคลากร 6 คน ค่าใช้จ่ายเดือนละ 80,000 บาท ซึ่งได้จากผู้มีเมตตาบริจาคพอบ้างไม่พอข้าง วันนี้ครูน้อยบอกว่า ภาคภูมิใจมากที่ได้เห็นเด็กได้เรียนจนสำเร็จ การส่งให้เด็กเรียนเป็นสิ่งที่ปรารถนามานานแล้ว เด็กๆ เหมือนต้นไม้ที่ต้องการการดูแลการเอาใจใส่ให้เจริญเติบโต เป็นต้นไม้ใหญ่ที่ผลิดอกออกผลงดงาม ครูน้อยได้มอบสิ่งที่สำคัญยิ่งให้พวกเขาเหล่านั้น นั้นคือโอกาสทางการศึกษา ครูน้อยจึงเปรียบเสมือนโคมไฟที่ส่องนำทางให้พวกเขาพ้นจากความมืดมนและเติบโตขึ้นอย่างมีคุณภาพทัดเทียมเด็กทั่วไป

จากพื้นฐานชีวิตที่ยากจนแร้นแค้นมาก่อน ครูน้อยจึงอยากช่วยเหลือและเติมเต็มส่วนที่ขาดให้เด็ก ๆ เปรียบเสมือนหยาดฝนที่หลั่งบนพื้นทะเลทราย ตั้งแต่ ปี ๒๕๒๓ จนถึงปัจจุบัน... ในอีกมุมหนึ่งของกรุงเทพฯ เมื่อร่วมยี่สิบปีที่ผ่านมา ในซอยราษฎร์บูรณะ ๒๖ ซึ่งมีสภาพเป็นท้องร่อง สวนทรุดโทรมยังมีผู้หญิงสู้ชีวิตคนหนึ่งต่อสู้กับความยากแค้นของสังคมมาโดยตลอดเพียงลำพังแม้กระทั่งในช่วงหนึ่งของชีวิตซึ่งหวุดหวิดจะทำให้เธอต้องพิการขาถาวร เพราะความผิดพลาดของแพทย์ผู้ผ่าตัดให้เธอด้วยโรคอื่นแท้ ๆ แม้ช่วงนั้นร่างกายของเธอจะลำบากสุดแสนยากเข็ญ เธอก็ยังอุตสาห์สู้อุ้มชูดูแลลูกชาวบ้านย่านในสวนแถบนั้น เลี้ยงดูให้อาหารการกินดุจลูกในอุธรณ์ของเธอ มีทั้งบรรดาลูกจับกัง ก่อสร้างแบกข้าวสาร ย่านพระปะแดงตลอดจนลูกต้องกำพร้อมพ่อแม่ตายหรือพ่อแม่ติดคุกเพราะอาญาแผ่นดินในย่านนั้น ซึ่งเธอทนนิ่งดูดายเห็นความเป็นอยู่ของเด็กเหล่านี้ไม่ได้ เธอจึงได้รับเข้ามาอาศัยร่มชายคาของเธอให้อยู่กินหลับนอนยามกลางวันที่เด็กพวกนี้ ไร้ซึ่งพ่อแม่ที่ออกไปหากินเป็นกรรมกรหรือที่ถูกจองจำถาวรอยู่ในคุก เด็กเหล่านี้จึงได้รับการศึกษาเล่าเรียนหนังสือไปตามมีตามเกิดจากชาวบ้านของหญิงขาเสียที่ชื่อ **“น้อย”** คนนี้เป็นผู้สอนพวกเขาเหล่านั้นซึ่งต่อมาเด็กพวกนั้นเรียกเธอว่า **“ครูน้อย**” ครูของเด็กด้อยโอกาสในสลัมในสวนลูกกรรมกรยากจนทั้งหลายในย่านนั้น “**ครูน้อย”** เธอเริ่มมาด้วยมือเปล่า ๆ เฝ้าดูแลทนุถนอมบรรดาเด็กกำพร้า ลูกจับกังเด็กพิการทางสมอง ของเธอดุจดั่งลูกของตัวเองจนถึงปัจจุบันที่เธอฟันฝ่ามาด้วยความยากลำบากด้วยความภาคภูมิใจจนถึงวันนี้ มีเด็กอยู่ในความดูแลของเธอร่วม ๑๐๐ คน กำลังศึกษาอยู่ในระดับต่าง ๆ ที่เธอเอาเงินกองทุนสะสมที่มีผู้บริจาคให้ ส่งให้เรียนตั้งแต่ชั้นประถม ไปจนถึงระดับอาชีวะและการเรียนฝึกฝีมืออาชีพก็มี ทั้งเธอยังต้องดูแลเด็กบางส่วนที่มีร่างกายและสมองพิการ บางรายถึงขนาดที่เรียกว่าพิการซ้ำซ้อน จึงเป็นภาระที่หนักอึ้งเอาการสำหรับเธอ รายจ่ายซึ่งมากขึ้นเป็นเท่าทวีคูณจึงตามมาเป็นภาระใหญ่หลวง จากอดีตที่อยู่ในน้ำครำร่องสวน เริ่มได้รับความช่วยเหลือพัฒนามาเรื่อยจากผู้มีเมตตาจิต โดยทั่วไปที่เห็นความสำคัญของชีวิตเด็กน้อยด้อยโอกาสเหล่านี้ซึ่งอยู่ในมุดอับมุมหนึ่งของสังคมไทย เขาเหล่านั้นช่วยกันคนละไม้คนละมือคนละหยาดหยดจากน้ำใจอันใสบริสุทธิ์ จนเด็กน้อยเหล่านี้มีวันที่ **“บ้านครูน้อย”** จึงพอมีที่ซุกหัวนอนที่ผู้มีเมตตาจิตมาร่วมกันสร้างให้ จึงมีโอกาสได้ศึกษาเล่าเรียนสมความตั้งใจที่รอคอยและพอมีอาหารการกินที่ดีขึ้น ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วในชีวิตครอบครัวของเด็กด้อยโอกาสเหล่านี้ไม่มีแม้แต่จะพอกินอิ่มไปวัน ๆ เลย อย่าว่าแต่คิดจะเรียนก็ยังไม่มีโอกาสเป็นไปได้ ถ้าไม่ใช่เพราะ **“บ้านครูน้อย”** แห่งนี้ และผู้มีเมตตาจิตทั้งหลายให้ความอุปถัมภ์ค้ำชูมาโดยตลอด**“บ้านครูน้อย”**จึงเปรียบเสมือนแสงเทียนส่องทางให้เด็กผู้ด้อยโอกาสเหล่านั้นได้มองเห็นแสงสว่างแห่งชีวิตไม่ต้องอยู่ในมุมอับแสงของสังคมนี้อีกต่อไป ในแง่มุมของสังคมไทยเรานั้นยังมีผู้ที่ด้อยโอกาสกว่าเราท่านอยู่อีกมากมาย ไร้ซึ่งความสุขสบาย ไร้การศึกษา ขาดความอบอุ่นในครอบครัว ลองเหลียวหันไปมองดูพวกเขาบ้างซิ หากพวกเขาได้บ้าง แม้จะเพียงคนละเล็กน้อย ก็เพื่อให้ผู้ด้วยโอกาสนั้นพอมีหนทางไปสู่อนาคตอันสดใสและจะได้เป็นกำลังของชาติในโอกาสต่อไป **“ลองแวะไปดูพวกเขาที่บ้านครูน้อยบ้างซิครับ”**

บ้านครูน้อยนับเป็นบ้านที่เปิดขั้นเพื่อช่วยเหลือสงเคราะห์และให้การศึกษา ให้ชีวิตที่ดีขึ้นแก่กลุ่มลูกกรรมกรแบกข้าวสาร และเด็กทั่วไปที่ประสบปัญหา... ยากจน ครอบครัวแตกแยก พ่อหรือแม่ต้องโทษจำคุก พ่อแม่ทอดทิ้ง พิการทางสมอง

ในขณะที่หลายๆ คนอาจช่วยเหลือผู้อื่นที่มีความเดือนร้อน ต่อเมื่อตนเองพร้อมทั้งกำลังกาย และกำลังทรัพย์ แต่คุณครู นวลน้อย ทิมกุล ซึ่งเป็นที่เรียกขานกันสั้นๆ ว่า "ครูน้อย" ได้หยิบยื่นความช่วยเหลือแก่เด็กด้อยโอกาส ทั้งที่ตนเองป่วยเป็นอัมพฤกษ์ และขาดแคลนทุนทรัพย์ ซ้ำยังได้สืบสานงานอย่างต่อเนื่องเป็นเวลานับสิบปี จน "บ้านครูน้อย" ได้รับการรับรองจากรมประชาสงเคราะห์ ให้เป็นสถานสงเคราะห์เด็กยากจน ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2530 และดำเนินการช่วยเหลือเด็กยากไร้ และเด็กด้อยโอกาส มาถึงปัจจุบัน

ครูน้อยเติบโตจากครอบครัวที่มีฐานะยากจน จึงมีประสบการณ์ที่ช่วยให้เข้าใจความลำบากเดือดร้อนของเด็กๆ ที่ไม่มีโอกาสทางการศึกษา และขาดความพร้อม แม้เพียงปัจจัยพื้นฐานของชีวิต ครูน้อยมีความมุ่งมั่นที่จะช่วยเหลือเด็กด้อยโอกาสเหล่านี้ ให้พ้นจากสภาวะวิกฤตของชีวิต และเติบโตเป็นทรัพยากรที่มีคุณภาพของประเทศในวันข้างหน้า เธอจึงทุ่มเทแรงกาย และแรงใจในการช่วยเหลือเด็กด้อยโอกาสเหล่านี้ โดยไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคและความกดดันรอบด้าน

ครูน้อยเริ่มการช่วยเหลือเด็กๆ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2523 ในขณะที่ เธอป่วยเป็นอัมพฤกษ์ที่ขา ต้องพักรักษาตัวอยู่ที่บ้าน หลังเล็กๆ ในซอยราษฎร์บูรณะ 26 เขตธนบุรี ทำให้ได้เห็นลูกๆ ของกรรมกรที่วิ่งเล่นตามร่องสวน โดยไม่มีโอกาสรับการศึกษาภาคบังคับ เพราะฐานะยากจน และเพราะขาดหลักฐานที่จำเป็น เช่น สูติบัตร และทะเบียนบ้าน ครูน้อย จึงเปิดบ้านของตนให้เป็นที่พักพิงของเด็กๆ เหล่านี้ แบ่งปันอาหารให้อิ่มท้อง และสอนให้เรียน เขียน อ่าน ขั้นพื้นฐาน ความมีน้ำใจของครูน้อยเป็นสิ่งที่เล่าขานต่อๆ กัน ทำให้มีผู้นำลูกหลานมาฝากให้ "เลี้ยงดู" มากขึ้น เรื่อยๆ ทั้งที่ครอบครัวของเธอมีรายได้ต่ำกว่าค่าใช้จ่ายเป็นหลายร้อยเท่า ทำให้ครูน้อยมีภาระหนี้สิน เพื่อมาจ่าย ค่าอาหาร และค่าใช้จ่ายอื่นๆ ที่ตามมาเป็นจำนวนมาก

ประมาณสิบปีให้หลัง เรื่องราวของครูน้อยเริ่มแพร่หลายโดยสื่อมวลชน องค์กร มูลนิธิ และกลุ่มบุคคลต่างๆ จึงเริ่มให้ความช่วยเหลือ "บ้านครูน้อย" ในด้านกำลังทรัพย์และสิ่งของและช่วยผลักดันให้สถานศึกษาภาครัฐให้โอกาส เด็กๆ ที่ขาดหลักฐานประกอบการศึกษา ได้เข้าสู่ระบบการศึกษาภาคบังคับ โดยได้รับการยกเว้นในเรื่องหลักเกณฑ์ เกี่ยวกับเอกสารต่างๆ

นับแต่ปี พ.ศ.2523ถึง ปัจจุบัน ครูน้อยได้ช่วยเหลือเด็กที่มีฐานะยากจน เด็กที่พ่อแม่ต้องโทษจำคุก และเด็กเร่ร่อน ให้มีโอกาสทางการศึกษา และมีสิทธิที่จะรับการศึกษาภาคบังคับเท่าเทียมกับเด็กอื่นๆ เป็นจำนวนถึง 800 กว่าคน ปัจจุบันมีเด็กในความดูแลของ "บ้านครูน้อย" จำนวน 128 คน มีทั้งหญิงและชาย ระหว่างอายุ 6-18 ปี ในจำนวนนี้มีเด็กที่กำลังเรียนในสถานศึกษาต่างๆ 98 คน นอกนั้นเป็นเด็กเล็ก หรือเด็กพิการซ้ำซ้อน หลายคนในจำนวนนี้กลับไปพักที่บ้านของตนในเวลากลางคืน แต่ก็ยังมีเด็กอีกจำนวนไม่น้อย ที่พักอาศัยที่ "บ้านครูน้อย" และที่บ้านเช่า ซึ่งครูน้อยรับภาระค่าเช่าบ้าน เพื่อให้เด็กๆ ได้มีที่นอนอย่างปลอดภัย

** บุ **คลากรที่ช่วยครูน้อยดูแลเด็ก ปัจจุบันมีอยู่ 10 คน เป็นครู 4 คน และมีเจ้าหน้าที่บริการอีก 6 คน แบ่งเป็น 2 ผลัด**ง**านของครูน้อย มิได้จำกัด อยู่แต่ที่ "บ้านครูน้อย" แต่ยังมีการประสานความร่วมมือกับมูลนิธิ และองค์กรต่างๆ ที่ให้ความช่วยเหลือเด็กด้อยโอกาสทั้งในเขตกรุงเทพมหานคร และต่างจังหวัด เช่น มูลนิธิสิธาสินี โรงเรียนศรีนาถสยาม โรงเรียนศรีวรา เป็นต้น

ในวันธรรมดาหลังเวลาเรียน และวันสุดสัปดาห์ และวันนักขัตฤกษ์ รวมทั้งช่วงเวลาปิดภาคเรียน จะมีกลุ่มบุคคลมาบริจาคสิ่งของ และค่าใช้จ่าย หรือจัดเลี้ยงอาหารในวาระต่างๆ และมีกลุ่มอาสาสมัคร จากสถาบันการศึกษาต่างๆ ในเขตกรุงเทพมหานคร มาจัดกิจกรรมบันเทิง และกิจกรรมวิชาการ แก่เด็กๆ ที่บ้านครูน้อย เช่น การสอนศิลปะ สอนดนตรี เช่น กีตาร์ สอนคอมพิวเตอร์ หรือสอนภาษาอังกฤษ รวมทั้งกิจกรรมเสริมวิชาชีพ เช่น การทำเทียน ให้แก่เด็กๆ ซึ่งถือเป็นการสร้างความสัมพันธ์และการแบ่งปันน้ำใจและรอยยิ้ม ที่จะช่วยให้เด็กๆ ได้ปรับเปลี่ยนพฤติกรรม และทัศนคติให้เป็นเชิงบวก ซึ่งจะมีผลให้เขาทั้งหลายได้เติบโตเป็นคนดีของสังคมในวันข้างหน้า ตามเจตนารมณ์ของครูน้อย ที่มีจิตวิญญาณของความเป็นครู ผู้ปรารถนาให้ศิษย์มีความสุขความเจริญ โดยไม่เคยคาดหมายสิ่งใดเป็นการตอบแทน

Ok! I agree with your idea. So, the next step is to prepare for your presentation in week 9.

ครูน้อยเป็นคนดีจริงๆนะ :')

เหลือ เวลาอีก 3 อาทิตย์ นัดกันมาระดมสมอง เถอะ :)

เริ่มได้แล้วจ้า เสาวภา

==

==

Nuannoi Timkoon or Kru Noi

Name: Mrs. Nuannoi Timkoon Date of birth: 16th Feb. 1943 Family’s history Married with Mr. Vichain Timkoon and they have 2 sons Education and Experience: - Graduated from Somboonpanya School. - Trained a hospital nurse assistant. Works and Job position: - Nurse assistant at Radvitee Hospital. - Worked in company - Worked for teach children. - Worked in the government service for the Post and Telegraph Department. - Cooked at Rama restaurant. - Open restaurant with friends at Chokchai 4 - Open a rice and curry restaurant at Rachchaburana 26
 * 1) Mr. Chiananon Timboon
 * 2) Mr. Chiaranad. Timboon

Rank or Level: - Reward in 2008 Benjamadireakkunaporn for the position that makes benefit and developing to the social.

Kru Noi (Nuannoi Timkoon) her mother was a farmer and her father work for every hire. She born at Meanburi and has 9 relatives, she was number 4 in her family. After Kru Noi was born in family, then they move to stay in Bangkok. Her parent are works in a house as a servant, the owner also has good lives. Kru Noi stays in boss’s house which the areas separate in 2 parts. The first part is the residence of a boss and second part is for servants. This shows how difference between poor child and rich child it’s obviously. His son has everything that Kru Noi doesn’t have and he has no sympathy to Kru Noi. Sometime she wants to play swing just she touch the swing, he push her down, pinch and also says bad thing to her. When his relatives there are in other country send sweets and chocolates that smell so good, she saw them and wants to eat. There is kind grandma who sneak some for me, but if she can’t eat she just smell from the package of sweets. If son’s boss sees he will throw it away. This makes she has feelings that, why are people have to be difference like this? , here is she still remembers this story. She has a bad background so she feels sad when she saw poor children. She always goes to the children and talk with them, she wants to know how was them? What they eat? This point makes she interested in children’s life. She grows from poor family, but she has finish high school with so difficult ways. Sometime she has book and some hasn’t got a book. She has to share whit her friend, if her friend get angry and didn’t gave her she will cry. When she graduated she applies for a test to be women police but she fail in interview part. She turns to be nurse assistants in women hospital. She has a chance to work with children, she so kind and friendly that makes people around her feel happy too. Unfortunately, after 3 years she try again to applies for a test in nurse but she fail again, so she get hirer in every job that she can do. She works so hard because she has to look after her family. Then her father gets sick and her relative still in school, she has in troubled. Thus she has to be labor for carry heavy things and do every job she can. Sometime it’s not enough for eat she has to borrow from other people. Then she open nursery and applies for cook, she didn’t only 1 year and close her business, so she has money then she join whit her friends to open restaurant at Lad Prov. After she married she moves to Radchaburana 26 she has to go and go back that’s a long way for her but she’s fighting. She still doesn’t have profits back from her restaurant, and then she gets sick by the backbone overlays a nerve. She must to operate on but, she pregnant so she can't gets operate. The symptoms go very bad she can’t step her leg, so she can’t go for selling at restaurant. She moves to open rice and curry restaurant till she can’t do. When she operate on already the symptoms goes worst, she has to stay in hospital about month. She move back home because she hasn’t got any money. During that time she goes to do the physical therapy at hospital every second day, she can do only 2 months because of she has no money left. She has to by walker to weight her legs but still can’t walk. Fortunately, the child that she’s takes care come to stay with her. They collect fruits that grow for eat and sometime their children collect vegetables for sell. She lives with children, talk with them and get happy, this is the beginning of “Bann Kru Noi”. At that time she doesn’t teach but she has an idea to do, because she asks children to buy things she has to draw a picture because they can’t read. They don’t have forms to apply for school because they are from countryside. Thus she start to teach by lay down for 2 years. Then her legs get better she can sit and tech. Under the house have full by water, she has to sit and teach in water and its makes accident. She lack of equipments for study so she ask their parent for 50 baths to buy equipments and foods. But their parents don’t have money to give her too, so some children have to quit. Then the society gives hands to help her, they have people give her black and white television. One day she saw the program on TV and they have collect 1 bath for people who watch and give to poor school. So she wrote the letter to this program for them to send someone to come and see how children live. But school that own by Kru Noi doesn’t in an education plan so they don’t come. After that the program of television have present the school to society its make people give money to school. Kru Noi has taken that money to buy book, desk, and many types of equipment. When the school going well she turn to fight for education in children she want them to go in school, but they don’t have any evident or document so they can’t study in school. When she take children to apply for school she told the story of them and school take them but not happy. She can take 12 of children in school but they have money problem. One day there is millionaire from England come to visit Kru Noi and children. This person donates money for make new house for sleep and for equipments. There are approximately 80,000 baths for living prices. She said that she so proud that she saw them successful and she wants children to graduate. Children are likes tree that need to take care to make them growth and Kru Noi give them a chance for education and she likes shining light that lead the way for them.

From her background make she wants to help children from poor and poverty, it’s like raining drop on the ground of desert.

From over view in Bangkok past 20 years ago in soi Radchaburana 26, where she lives and she has to fight alone for poverty in society. Even her life nearly disable because of the doctor did wrong operation. Then time her life was so terrible, but she still looks after children in that area. Some parents have in jail or pass away, so she has to look after children, take them to live in her place and give food to them. Thus children have a chance to study with Kru Noi, she is a teacher in slum for labor’s children. Kru Noi starts with nothing and she has takes care all children, she so pound. Nowadays, there are 100 of children that she looks after and they are study by the money from people who donated. She has to take care some of disable children that’s very hard work for her because of medical treatment expense so expensive, but there are people who come and help by donation. People in societies can help hands by hands and make them have better life in “ Bann Kru Noi”. This makes children have more chance to grow up in society with knowledge and can get a job in future. In society, there are many people who have no chance, unhappy, no education, and no family. Can you just turn to see them? You can go can look how they life are, don’t wait to help them. “Bann Kru Noi” opens for children to have a chance and study, its make their life much better. During the time, people might have someone that in trouble, but Kru Noi has give that chance for children while she sick and no foundation, but she still fight and work for 10 years. “Bann Kru Noi” finally has a guarantee from Public Welfare Department for the poor children foster home and help poor children until today. Kru Noi grown up from poor family, so she has experiences that help her understands the trouble of the children. She want to help them and make them survive in the society, also grow up to be a good person in the future. Thus she fight with her heart and never gave up with every problems. She starts to help children while her legs so bad. She has to rest and get heal in her small house. This made her see children that’s poor and no education, so she open her house and give them some food and teach them. Then people take their children to her even she has no money. This make her has lots of debt, but when the media came and it make “Bann Kru Noi” become well known, so many people come and donate. Children have been accepted to education and Kru Noi help children who are their parents in jail. Some children have goes back to their home, but some are stay in “Bann Kru Noi” There are 10 helpers who look after children 4 of them are teacher and some 6 of services people separate in 2 shift. She also work with the foundation and organization to help children that’s have no chance in Bangkok and other province. When vacation, holiday, and weekend there are some group of people come to provide foods, donation, and volunteer from group of education in Bangkok that come and do party or teach such as drawing, singing, computer, and English. It’s make children have good relative and can change their behavior and attitude in positive ways. To make them growth and success in future life follow Kru Noi thinking and she wants children to be success, she doesn’t wants anything back, just saw them grow up and be good in future.

สินค้าแม่และเด็ก ปลีก-ส่ง พร้อมส่ง Wholesale and retail mother and child delivery http://www.primkidshop.com